ความสุข - Brazilian_Blues_Boy

นี่คือบทความฉบับแปลเป็นภาษาไทยแบบกันเอง เป็นธรรมชาติ เหมือนพี่น้องคุยกันครับ

ไงพวกพี่น้อง ความสุขไงล่ะ!!

ผมมีความสุขอยู่เต็มเปี่ยมเลย และอยากจะแบ่งปันให้ทุกคน... ช่วงหลังมานี้ผมได้ผ่านประสบการณ์กับผู้คนมาเยอะมาก... ได้ปฏิสัมพันธ์กับคนจนได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างเกี่ยวกับธรรมชาติของมนุษย์... และหลังจากที่ได้อ่านบทกวี "Wear Sunscreen" แบบจริงจัง ผมเลยอยากจะแชร์สิ่งที่ผมได้เจอมาในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้...

อย่างแรกเลยที่สำคัญที่สุด กินธัญพืชเยอะๆ ในทุกๆ วัน แล้วก็ดื่มน้ำสะอาดบ่อยๆ... มันจะดีต่อสุขภาพโดยรวมและความสุขของคุณ... การกินผักผลไม้ให้มากขึ้นและกินพวกอาหารแปรรูปให้น้อยลง มันทำให้คุณมีความสุขขึ้นจริงๆ นะ

ตอนเช้า ลองหาเวลามายืดเส้นยืดสาย สูดอากาศบริสุทธิ์ แล้วก็นั่งดูพระอาทิตย์ขึ้นดูบ้าง... สัมผัสไออุ่นที่กระทบตัวและให้อากาศสดชื่นเติมพลังให้คุณ... ถ้าคุณไม่เก็ทความสวยงามของเรื่องพวกนี้ล่ะก็ ขอร้องเถอะ เลิกอ่านต่อได้เลย

พูดถึงเรื่องความสวยงาม ลองทำความเข้าใจความน่ารักของเด็กๆ ดูสิ เด็กที่เล่น ร้องไห้ ร้องเพลง หัวเราะ แล้วก็กรีดร้องเหมือนคนบ้า... ใช่ พวกเขาบ้า... และคุณเองก็เคยบ้าแบบนั้นเหมือนกัน... แต่มันคือความบ้าที่คุณไม่ต้องทนทุกข์กับมัน แต่มันคือความบ้าที่คุณจะสนุกไปกับมันได้ทุกนาทีเลยล่ะ

พอเราโตขึ้น เขาชอบสอนให้เราเป็นผู้ใหญ่ ซึ่งมันมักจะหมายถึงการเป็นคนน่าเบื่อ เศร้า ซึมเศร้า และโดดเดี่ยว... อย่าปล่อยให้ประกายไฟของความบ้าคลั่งนั้นมอดดับไปเด็ดขาดนะ

ลองคุยกับคนแก่ๆ ดูบ้าง... คุยกับคนที่คอยขับเคลื่อนสิ่งต่างๆ อยู่เบื้องหลังที่คุณอาจจะไม่เคยนึกถึง... ไม่ว่าจะเป็นคนขับรถเมล์ คนเฝ้าประตู หรือพี่ รปภ. ที่โรงเรียน... พวกเขาล้วนมาจากที่ที่ไกลจากโลกของคุณ และใช้ชีวิตในแบบที่คุณจินตนาการไม่ออกเลย... คุณสามารถเรียนรู้เรื่องชีวิตจากพวกเขาในเวลาแค่ 30 นาที ได้มากกว่าเรียนในโรงเรียนมา 12 ปีซะอีก

พวกเขาเห็นพวกเราที่เป็นวัยรุ่น แล้วเขาก็จะนึกถึงช่วงเวลาวัยหนุ่มสาวของตัวเอง... เขานึกถึงสิ่งที่เขา "รู้งี้ทำไปนานแล้ว" และพยายามจะเตือนเรา... ถึงแม้จะรู้ว่าเราอาจจะไม่เข้าใจก็ตาม

พยายามเข้าใจ... เข้าใจผู้คน... เข้าใจว่าบางคนรักคุณแต่เขาแค่แสดงออกในแบบที่คุณชอบไม่ได้ และต้องเข้าใจด้วยว่าบางคนจะไม่มีวันรักคุณไม่ว่าจะยังไงก็ตาม... อย่าไปเสียเวลากับคนพวกนั้นเลย... หรือจะเสียเวลาก็ได้นะ แต่ต้องเรียนรู้บทเรียนจากมันด้วย

อย่าไปกลัวที่จะเป็นคนมีหัวใจ กลัวที่จะชอบใคร รักใคร หรือกลัวที่จะมีความสุข เศร้า และใจสลาย... แค่อย่าใช้หัวใจของคุณเป็น "โกดังเก็บความเกลียดชัง" ก็พอ... หัวใจเขาสร้างมาเพื่อเก็บความรักและความสุข... ส่วนความรู้สึกแย่ๆ อื่นๆ น่ะ ปล่อยให้มันไหลผ่านเลือดไปจนกว่าคุณจะกำจัดมันทิ้งไปเอง

ลองทำอะไรใหม่ๆ ทุกวัน... ถึงจะเป็นแค่การขึ้นรถเมล์สายที่ไม่เคยขึ้น หรือกินอะไรที่ไม่เคยลอง... คุณจะได้เจอเรื่องเซอร์ไพรส์ดีๆ แน่นอน

อย่าไปคาดหวังอะไรจากคนอื่นมาก... หรือถ้าจะให้ดี "ไม่ต้องคาดหวังอะไรเลย" แค่ปล่อยให้ทุกอย่างมันไหลไป แล้วมีความสุขกับสิ่งที่เหนือความคาดหมายก็พอ... ถ้าคุณคุยกับคนอื่นด้วยความจริงใจโดยไม่หวังผลตอบแทน จักรวาลทั้งโลกจะเข้าข้างคุณเอง

สนุกกับผู้คนแบบใสๆ ต๊องๆ และจริงใจ... หัวเราะไปกับเขา ทำให้เขาหัวเราะ เรียนรู้วิธีทำให้คนขำจากพวกปรมาจารย์ด้านความฮา... สิ่งนี้จะทำให้คุณรู้สึกสงบและเติมเต็มเหมือนได้รับพรเลยล่ะ... มันคือของขวัญจากเบื้องบนชัดๆ

เรียนรู้ที่จะเข้าใจและรักครอบครัวของคุณ... คุณไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก คุณคือผลผลิตที่เป็นรูปธรรมจากความรักและความฝันของพวกเขานั่นแหละ... มันเป็นเกียรติที่ยิ่งใหญ่มากนะว่าไหม? พ่อแม่ใช้เวลาเป็นเดือนๆ หรือเป็นปีๆ แค่คิดเรื่องของคุณ และเตรียมทุกอย่างให้สมบูรณ์แบบเพื่อคุณ... กตัญญูต่อท่านและทำให้ท่านมีความสุข ด้วยการที่คุณมีความสุขและทำตัวดีๆ กับท่านนะ

ถนอมน้ำใจคนอื่นหน่อย... พวกเขาอุตส่าห์ยอมเปิดใจให้คุณเข้าไปสัมผัส เพราะฉะนั้นอย่าทำให้เขาผิดหวัง... ให้เกียรติหัวใจของเขาและทำให้เขามีความสุขขึ้นเถอะ!

ความสุขคือของขวัญที่ยิ่งแบ่งปันก็ยิ่งเพิ่มพูน... แทนที่จะเก็บไว้คนเดียว เอาไปแชร์ให้คนอื่นเถอะ... มันเหมือนกับไฟที่จะมอดดับไปอย่างรวดเร็วถ้าคุณไม่เอาไปจุดคบเพลิงต่อให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

จงมีความมุ่งมั่น และอยู่เพื่อความฝันของตัวเอง... ตะโกนออกมา สู้เข้าไว้ วิ่งไปข้างหน้า... สัมผัสพลังของความมุ่งมั่นที่ผลักดันให้เราประสบความสำเร็จให้ถึงกระดูก... ใช้ความรู้สึกนั้นช่วยให้คุณทำเต็มที่ ทั้งในเรื่องกีฬา ชีวิตสังคม และเรื่องงาน

เต้นเข้าไว้ เต้นแล้วก็ร้องเพลงเยอะๆ... อย่ามัวแต่ทำตัวเป็นพวกบ้าเมทัลทื่อๆ ฟังเพลงที่ทำให้คุณอยากเต้นแล้วก็เต้นซะ... การเต้นคือของขวัญของมวลมนุษยชาติ... มันคือของขวัญที่ทำให้เราลืมความแตกต่าง และมีความสุขไปกับกิจกรรมที่แสนวิเศษ... การเต้นช่วยหลั่งสารเอนดอร์ฟิน... ทำให้คุณมีความสุขขึ้นและสุขภาพดีขึ้น... ฟังเพลงที่ทำให้คุณอยากขยับตัวซะ!

เข้าใจซะว่าทั้งความหลงใหลและความเกลียดชัง ความใคร่และความเบื่อหน่าย ความสุขและความเศร้า มันไม่ได้อยู่ยงคงกระพันหรอก... มันจะมาๆ ไปๆ เหมือนระลอกคลื่น... เป็นคลื่นที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

แต่จงเรียนรู้ว่าความสุขเล็กๆ อย่างการเล่นกับหมา หรือการเก็บลูกบอลให้เด็กๆ คือสิ่งที่ทำให้คุณรู้สึกสงบ... และความสงบทางใจ (Serenity) มันยิ่งใหญ่กว่าความสุขหรือความเศร้าซะอีก... จงตามหาความสุข แต่ให้เดินไปพร้อมกับความสงบเสมอ

คนแก่ๆ เขาดูสงบ... เพราะเขารู้ว่าเวลาของเขาผ่านไปแล้ว... บทเรียนต่างๆ เขาเรียนรู้มาหมดแล้ว... เขาเลยมีความสุขกับสิ่งง่ายๆ อย่างพระอาทิตย์ขึ้น อากาศสดชื่น พระจันทร์ ดวงดาว คู่รักที่เดินจูงมือกัน หรือเด็กๆ ที่วิ่งเล่นไปมา

เพื่อน... หาเพื่อนไว้เยอะๆ... พยายามรักษาเพื่อนแท้เอาไว้ และหัดเป็นเพื่อนที่ดีด้วย... เพื่อนจะสอนให้คุณรู้จักความอดทน... และเพื่อแลกกับช่วงเวลาที่ยากลำบากในการเรียนรู้สิ่งนั้น พวกเขาจะมอบความใส่ใจให้คุณ... เขาจะดูแลคุณและทำให้ความสงบในใจคุณกลับมา

ยิ้มเข้าไว้... รอยยิ้มดึงดูดผู้คนเหมือนดอกไม้สวยๆ ที่ดึงดูดผึ้งนั่นแหละ... รอยยิ้มคือเสียงพูดของจิตวิญญาณ... คุณเฟคไม่ได้หรอก และถึงจะเฟค มันก็ยังดีกว่าไม่ยิ้มเลยจริงไหมล่ะ?

มองหน้าผู้คนบ้าง... ให้ความสนใจเขาหน่อย ทุกคนอยากเป็นที่จดจำทั้งนั้นแหละ หลายคนทำอะไรมากมายเพื่อคนอื่นมากกว่าตัวเองซะอีก... ลองชมเขาดูว่า "ทรงผมดูดีนะ" หรือ "พีร์ซซิ่งใหม่นี่เจ๋งว่ะ"

ฟังคนอื่นบ้าง... ก็เหมือนคุณนั่นแหละ บางทีเขาก็แค่อยากให้มีคนเข้าใจ... อยากแชร์สิ่งที่เขากำลังเจอ... ฟังโดยไม่ต้องหวังว่าเขาจะต้องฟังเรากลับ... แล้ววันหนึ่ง เมื่อคุณต้องการคนรับฟังจริงๆ คุณจะได้รับมันเอง

กอด... กอดคนเยอะๆ... กอดพี่สาว น้องชาย และเพื่อนๆ ของคุณทุกคน... การกอดทำให้คุณรู้สึกถึงความเป็นมนุษย์... และทำให้คนอื่นมีความสุขด้วย

จูบ... จูบแก้มเพื่อนบ้าง และถ้าเป็นคนที่คุณรัก ก็จูบปากเขาซะ... แสดงความรักออกมาโดยไม่ต้องใช้คำพูด

อย่าทำอะไรเพียงเพื่อหวังผลตอบแทน... ทำไปเถอะ และไม่ต้องคาดหวังว่าใครจะทำอะไรให้คุณ... เพราะเมื่อถึงเวลาที่คุณต้องการจริงๆ... คุณจะได้รับมันเอง

บางคนแค่ "มีตัวตน" บางคนแค่ "เอาตัวรอด" แต่บางคน "ใช้ชีวิต" จริงๆ

และบางคนจะถูกจดจำไปตลอดกาล... พวกเขาประทับรอยเท้าไว้ในชีวิตของผู้คนและสถานที่ที่เขาผ่านไป จนใครๆ ก็ยิ้มได้เมื่อนึกถึง... นั่นแหละคือสิ่งที่ประเมินค่าไม่ได้... และนั่นคือเหตุผลที่เราทุกคนมีชีวิตอยู่

จงเป็นเหมือนดาวหาง ที่ส่องสว่างให้กับทุกสิ่งที่ผ่านทางมา ก่อนจะหายลับไปเพื่อไปส่องสว่างที่ที่อื่นต่อ... และเหมือนดาวหางนั่นแหละ สักวันคุณจะกลับมา และความงามของเปลวไฟในตัวคุณจะกลายเป็นตำนาน

อย่าแค่มีตัวตน อย่าแค่เอาตัวรอด อย่าแค่มีชีวิตไปวันๆ...

แต่จงทำให้มัน "น่าจดจำ"... เวลามันสั้นเกินกว่าจะใช้ชีวิตแบบไม่น่าจดจำนะ

ผมไปละ... ขอให้ทุกคนมีความรัก ความเมตตา ความสุข และความสงบในชีวิตนะ

รักพวกคุณจริงๆ ว่ะ
จากไอ้บ้าคนนี้

BBB